----+++----

«ΟΙ ΠΑΛΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΝ ΠΟΙΜΕΝΕΣ»
ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΙΣΙΔΩΡΟΝ ΤΟΝ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΝ

Πρώτη δημοσίευσις 4/17-2-2018 

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου σήμερον, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί!

Ἄς ἀνασύρρουμε ἀπὸ τὸ θησαυροφυλάκιο τῶν σοφῶν λόγων, τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Ἁγίου, ἕνα μόνον μικρὸν ψῆγμα, ποὺ ἔχει σχέση μὲ τοὺς ποιμένες τῆς ἐποχῆς του -ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς- πού δέν παύουν ὅμως νά ἰσχύουν διαχρονικὰ καὶ διὰ τοὺς ἑκάστοτε ποιμένες, τῆς κάθε ἐποχῆς καὶ κάθε τοπικῆς ἐκκλησίας.

Μελετώντας δέ ὅλοι ἐμεῖς μέ προσοχή, τά σπουδαῖα, διαχρονικά καί  θεόπνευστα αὐτὰ λόγια, τοῦ πραγματικὰ ἀξίου, ἐναρέτου, ἀληθινοῦ καί γνησίου αὐτοῦ Ποιμένος, Ὁσίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, θὰ ὠφεληθοῦμε πνευματικά καὶ θὰ στηριχθοῦμε εἰς τὴν Ἀλήθεια τῆς Πίστεώς μας, ἀλλά καί θὰ παρηγορηθοῦμε, διὰ τὴν σημερινὴ ΚΑΤΑΝΤΙΑ τῶν σύγχρονων ποιμένων, ἀφοῦ ἐμεῖς σήμερα ΔΥΣΤΥΧΩΣ στερούμεθα τέτοιων ἀξίων, εὐλαβῶν καὶ ὀρθοδόξων ποιμένων, λόγῳ τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν μας, τῆς μεγάλης Ἀποστασίας, τῆς κυριαρχίας τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀλλά καὶ τῆς ἐπικείμενης Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου μας.

Λέγει λοιπὸν ὁ σοφός Ἅγιος Ἰσίδωρος:

«Τό πάλαι ὑπέρ τῶν προβάτων ἀπέθνησκον οἱ Ποιμένες, νῦν δὲ μᾶλλον αὐτοί ἀναιροῦσι τά πρόβατα· τότε νηστείαις τό σῶμα  ἐσωφρόνιζον, νῦν δὲ τρυφαῖς παρασκευάζουσι  σκιρτᾶν. Τότε τά ἑαυτῶν τοῖς δεομένοις διένειμον, νῦν δὲ τὰ τῶν πενήτων σφετερίζονται· τότε τήν ἀρετὴν ἤσκουν, νῦν δὲ τοὺς τήν ἀρετὴν ἀσκοῦντας ἐξοστρακίζουσι. Τότε οἱ φιλάρετοι πρό τήν ἱερωσύνην ὑπήγοντο, νῦν δὲ οἱ φιλάργυροι· τότε οἱ τό πρᾶγμα φεύγοντες διά τὸ μέγεθος τῆς ἀρχῆς, νῦν δὲ οἱ τό πρᾶγμα  ἐπιτρέχοντες  μεθ’  ἡδονῆς. Τότε οἱ ἀκτημοσύνη ἐναβρυνόμενοι, νῦν δὲ οἱ πλεονεξία  ἑκουσίως χρηματιζόμενοι. Τότε οἱ πρό ὀφθαλμοῦ ἔχοντες τό θεῖον δικαστήριον, νῦν δὲ οἱ μηδέ εἰς ἔννοιαν τοῦτο λαμβάνοντες. Τότε οἱ τύπτεσθαι νῦν δὲ οἱ τύπτειν ἕτοιμοι. Καί τότε μὲν τήν ἁγνείαν ἐξεθείαζον, νῦν δέ, ἀλλ’ οὐδὲν βούλομαι δυσχερὲς εἰπεῖν...».

(Ἁγίου Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου P.G. 78, 905)

Δηλαδὴ μὲ ἁπλὰ λόγια:

«Τὰ παλαιὰ χρόνια οἱ πραγματικοὶ ποιμένες, οἱ ἐκκλησιαστικοί ταγοί, οἱ ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς δηλαδή, ἀπέθνησκον γιὰ τὰ πρόβατά τους, γιὰ τὰ πνευματικά τους παιδιά. Τώρα ὅμως, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, (οἱ ποιμένες δηλαδὴ)  ἐκμεταλλεύονται τό ποίμνιο τους καὶ φονεύουν τὰ πρόβατα τους (τὰ πνευματικά τους παιδιὰ δηλαδὴ) πρὸς ἴδιον ὄφελος.

Τότε, τὰ χρόνια ἐκεῖνα, οἱ ποιμένες ἐσκληραγωγοῦντο καί ἐπαίδευον τὸ σῶμα τους, μὲ πολλὲς νηστεῖες. Τώρα ὅμως, δυστυχῶς, προσπαθοῦν νὰ διασκεδάσουν καὶ νὰ περάσουν ὅσο γίνεται καλύτερα μέσα στὴν τρυφὴ καὶ στὴν εὐμάρεια.

Τότε, παλαιότερα, βοηθοῦσαν τοὺς φτωχούς καὶ διένειμαν πολλὰ πράγματα καὶ πολλὰ ἄλλα ἀντικείμενα καὶ χρήματα στοὺς φτωχούς. Τώρα ὅμως, ἐκμεταλεύονται καὶ καταχρῶνται τὰ χρήματα καὶ τὴν περιουσία τῶν φτωχῶν.

Τότε, παλαιότερα, ἔκαναν ἐξάσκηση σέ ὅλες τίς ἀρετές. Τώρα ὅμως, αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἐξασκοῦνται στὴν ἀρετὴ καὶ ζοῦν ὅσο γίνεται πιὸ ὀρθὰ καὶ πιστὰ καὶ προσπαθοῦν νὰ τηρήσουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὶς παραδόσεις, τοὺς κυνηγοῦν καὶ τοὺς διώκουν.

Τότε, παλαιότερα, ἀνέρχοντο εις τὴν ἱεροσύνη οἱ φιλάρετοι, οἱ φίλοι δηλαδὴ τῆς ἀρετῆς. Τώρα ὅμως, οἱ φιλάργυροι, αὐτοὶ δηλαδή ποὺ ἀγαποῦν τὰ χρήματα.

Τότε, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἄκουγαν ὅτι κάποιοι ἤθελαν νὰ τοὺς κάνουν ἱερείς ἤ ἀρχιερεῖς ἔφευγαν, διότι θεωροῦσαν μεγάλο καὶ ὑψηλὸ λειτούργημα την ἱεροσύνη καὶ αὐτὴ τὴν ἀρχὴ τῆς ἱεροσύνης. Τώρα ὅμως, οἱ περισσότεροι, ἀπό φιλοδοξία καί φιλαρχία, τρέχουν μετὰ ἡδονῆς γιὰ νὰ γίνουν ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς.

Τότε, ἐγίνοντο ἱερεῖς, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀκτήμονες. Τώρα, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐξασκοῦνται στὴν πλεονεξία καὶ χρηματίζονται, γιὰ πολλοὺς καὶ διαφόρους λόγους.

Τότε, ἐγίνοντο ἱερεῖς, αὐτοὶ πού είχαν πάντοτε μπροστά στὰ μάτια τους τό θεῖον δικαστήριον. Τώρα, αὐτοὶ πού οὔτε κἄν στό μυαλὸ τους σκέφτονται τὴν ὥρα τῆς Κρίσεως καὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας.

Τότε, ἐγίνοντο ἱερεῖς, αὐτοὶ πού ἀδιαμαρτύρητα ἐδέχοντο κτυπήματα καὶ προσβολὲς στὸ σῶμα τους, ἀπὸ ἄλλους. Τώρα, αὐτοὶ ποὺ εἶναι πάντα ἕτοιμοι νὰ κτυπᾶνε τοὺς ἄλλους.

Τότε, ἐγίνοντο ἱερεῖς, αὐτοὶ πού ἐγκωμίαζαν τήν ἁγνείαν, τήν παρθενία καὶ τὴν ἐγκράτεια. Τώρα, αὐτοὶ πού...  ἀλλὰ καλύτερα νὰ σταματήσω, γιατί δὲν θέλω νὰ πῶ κάτι ἄσχημο ἢ κάτι ποὺ δὲν πρέπει...»!!!

Καὶ ἐὰν αὐτὰ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τὰ ἔλεγε καὶ τὰ ἔγραφε ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος, γιὰ τούς ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς, τοῦ 5ου μ.Χ. αἰώνα, φαντασθεῖτε τί θὰ ἔλεγε καὶ θὰ ἔγραφε ἐὰν ζοῦσε στὴν σημερινὴ ἐποχή...

«Θοῦ Κύριε φυλακήν τῷ στόματί μου...»

Αὐτά τά ὀλίγα, σύν Θεῷ.  (*)

Ὁ Θεός νά σᾶς εὐλογεῖ ὅλους ἀδελφοί μου! ΑΜΗΝ!

«Ὁ Κύριος ἐγγύς» ἀδελφοί μου. Ὑπομονή. Ἀκόμη 50 ἡμέρες!

______

(*) Περισσότερα διά τούς σημερινούς ποιμένες ὅσοι θέλετε μπορεῖτε νά διαβάσετε ἐδῶ...